چرا چیلر ابی به جای DX؟
وقتی میخواهیم یک ساختمان (مثلاً یک ساختمان ۱۰ طبقه) را با ظرفیت برودتی حدود 100kW سرد کنیم، قبل از انتخاب دستگاهها بهتر است اول بفهمیم «سرما را چطور به اتاقها میرسانیم؟». بهصورت ساده دو راه رایج داریم: سیستم انبساط مستقیم (DX) یا سیستم آب سرد (Chilled Water/Chiller)
۱) راه اول: DX (انبساط مستقیم)
در DX، خودِ مبرد مستقیم وارد کویل هر اتاق (فنکویل/یونیت داخلی) میشود. برای چنین کاری باید لوله مکش و لوله مایع مبرد تا همه کویلها کشیده شود. نتیجهاش معمولاً اینهاست:
- لولهکشی و کنترل بسیار پیچیدهتر میشود (کنترل توزیع مبرد بین چندین کویل کار سادهای نیست).
- هرچه شبکه لولهکشی مبرد بزرگتر شود، احتمال نشتی بالاتر میرود.
- حجم شارژ مبرد سیستم زیاد میشود (مبرد بیشتری در کل مسیرها جریان دارد).
- خاموش/روشن شدن یک یا چند یونیت در اتاقها میتواند روی عملکرد بقیه اثر بگذارد و در پروژههای بزرگ، کنترل یکپارچه میتواند به سمت کنترلرهای پیچیدهتر برود.
۲) راه دوم: سیستم آب سرد (چیلر آبی)
در این روش بهجای مبرد، آب سرد داخل کویلها جریان دارد. چیلر آب را به دمای موردنیاز میرساند و سپس با پمپ در مدار گردش میدهد. در بسیاری از طراحیها، دمای رفت/برگشت آب سرد را حدود ۷°C رفت و ۱۲°C برگشت در نظر میگیرند (بسته به پروژه قابل تغییر است).
مزیتهای کلیدی این روش:
- لولهکشی آب سادهتر از لولهکشی مبرد در یک شبکه بزرگ چنداتاقه است.
- اگر نشتی رخ بدهد، معمولاً آب از سیستم خارج میشود و مثل نشتی مبرد، ریسکهای مربوط به مبرد و حساسیتهای آن را ندارد.
- برای ساختمانهای چندطبقه و چندزون، مدیریت و توسعه سیستم (افزودن/کاهش مصرفکنندهها) معمولاً منطقیتر و قابلکنترلتر است.
جمعبندی: چرا خیلی وقتها چیلر آبی انتخاب بهتری است؟
اگر پروژه شما چندین فضا/اتاق با کویلهای متعدد دارد و ظرفیت کلی قابلتوجه است (مثل همین مثال 100kW)، سیستم آب سرد معمولاً به خاطر سادگی شبکه توزیع، کاهش پیچیدگی کنترل مبرد، و مدیریت بهتر ریسک نشتی انتخاب محبوبتری میشود.
